Hindi puwedeng hindi kami magkikita ng hindi kami nagbabatian sa pamamagitan ng yakap…” “Fulltime ako noon na nakatira sa KMU office sa Morato. Problema niya, marami siyang lakad ng araw na iyon, kaya pinahiram ko pa ng pamasahe. Uniporme pala ng mga konduktor ang nabili ni Ka Bel. Kaya naman, noong napili siyang kumatawan sa Gabriela Women’s Party sa Kamara, excited si Luz na makatrabaho si Ka Bel.

dating pangulong arroyo-78

Pero may panahong hindi siya ang gumawa ng sariling kape dahil sa isang pagkakamali niya sa mga lagayan. “Para may isa pa akong bagong pares ng tali ’pag naluma na ito.” “Jusme, Ka Bel naman! Dahil pagtitipon naman ng mga manggagawa, hindi inasahan ni Ka Bel na kailangang mag-kurbata at Amerikana. “At para di na kayo mag-alala, ininom ko na rin ang gamot ko para sa gabi.” * * * Isa si Leo Esclanda, photo editor ngayon ng Pinoy Weekly, sa iilang litratista na nasa Manila Hotel isang araw noong 2000. Ito ang unang pagkahuli at pagkakulong kay Ka Bel matapos ang batas militar.

Naglagay siya ng isang kutsaritang instant na kape at kalahating kutsarita ng pulbos na kulay brown sa kanyang tasa, hinaluan ng tubig, hinalo at tinikman, at nangulubot ang kanyang labi. Bago tumungo sa kumpe-rensiya, dumaan si Ka Bel sa isang thrift shop. Kalagitnaan ng welga ng mga manggagawa nang salakayin ng pulis ang kanilang hanay. Defensive ang mga pulis, dahil si Ka Bel pala ang nahuli nila, hindi nakilala ng nanakal na pulis. Higit pa sa pasasalamat niya sa Diyos ang pasasalamat niya kay Ka Bel.

May tig 120 minutos ang bawat kandidato upang umere sa radyo, limitado lang ang kanilang pangangampanya.

Nagpopondo ng malaking halaga ang mga kandidato upang mailathala lamang ang mga pangako at plataporma sa bayan. Lumilikha ng mga jingle campaign upang mas madaling tumatak ang mga pangalan sa mga botante. Isa ang radyo sa mga kasangkapan upang maging maingay ang pangalan ng mga kandidato.

Ang radyo na naaabot kahit ang pinakasulok ng bansa at pinakasimpleng mamamayan.

Ang kanilang kapangayarihan na makapanghikayat at makapagbago ng pananaw ng tao nawa’y maging daan sa tamang pagboto ng mga Pilipino.

Ganoon kasimple ang pamumuhay ni Ka Bel.” * * * Kuwento ni Ina Silverio, dating chief of staff ni Ka Bel at matalik na kaibigan, sa kanyang blog: Si Ka Bel ang naglilinis sa sariling sapatos, tumatahi sa mga butas ng kanyang pantalon at barong, naglilinis ng sariling mesa at nag-aayos ng kanyang mga papeles at babasahin. ” • • • Hindi nakakapag­tabi ng pera si Ka Bel sa pitaka niya – kalakhan ng kanyang alawans, ibinibigay niya sa kanyang misis, si Ka Osang, at ang natira, ibinibigay niya sa mga taong lumalapit sa kanya at humihingi ng tulong pampinansiya. ” Pumasok siya sa lugar ng kumperensiya nang taas-noo. Pagdating sa Canada, nangulit si Luz kay Ka Bel sa pag-iinom ng gamot. Hinawakan niya ang manggagawa at nagsabing “’Wag kang bibitaw! Ang isang pulis, di kilala si Ka Bel, sinakal ng batuta ang lider-obrero para mapaghiwalay ang dalawa.

Siya ang naghuhugas ng pinagkainan niya (kapag hindi siya naunahan ng istap) at gumagawa ng sarili niyang kape. ” Itinuro niya ang isang maliit na botelyang may pulbos na kulay brown. Pero hindi nasisira ang asukal…” Kinuha ko ang botelya, inalis ang takip at inamoy ang laman: maasim at matapang. Minsan, nakakainis ang pagiging mapagbigay niya, kahit sa pekeng mga potograpo/reporter sa Kongresong nangulit sa kanyang bilhin ang walang-pokus at malabong mga larawan niya habang nagsasalita sa plenaryo – naaawa daw siya. Iyung iba niyang ginagawa, parang sobra na: Minsan, kinalahati niya ang isang sintas ng sapatos niya, na ginamit para itali ang isang pares ng sapatos niyang balat, tapos itinago niya iyung isa pang sintas. ” tanong ko, galit noong nakita ko siya sa mesa niya, inaapuyan ang dulo ng isa sa kanyang kinalahating sintas para tiyaking hindi magkakalas-kalas at papasok sa butas ng sapatos. * * * Kuwento ni Bong Labog, kasalukuyang tagapangulo ng Kilusang Mayo Uno: Minsan nang nakumbidang magsalita si Ka Bel sa isang pandaigdigang kumperensiya ng mga manggagawa sa London, Great Britain. Dahil ayaw na niyang abalahin si Luz at iba pang kasamahan sa pag-aalala sa kanya, sinabi ni Ka Bel kay Luz: “Ka Luz, ininom ko na ang gamot ko ngayon.” Tanghali noon, at ininom na raw niya ang gamot para sa oras na iyon. Hindi nagtagumpay ang mga pulis, na sabay na lamang na hinuli si Ka Bel at ang manggagawa.

Isa pa sa kapapansin pansin sa radyo kung sa AM program, gagawin nilang paksa ang anumang mainit na usapin tungkol sa politiko at doon magkakaroon sila ng pagkakkataon upang linisin o pagandahin ang pangalan ng sinuman sa mga ito.